خاکسپاری.(3)

وولف دیتریش، همراه زن و فرزندش، بعد از فرار از ارتش

حالا هماهنگیِ قدم‌برداشتن آنها بهم می‏‌خورد، جعبه روی شانه‌هایشان کج قرار گرفته است.

کشیش مقصر است؛ نمی‌تواند کمر خمشده‌اش را راست کند. ناگهان فریاد می‌کشد: "بگذارید پائین!" و خود را خم می‌کند.

"ترَق."

سرپوش به پرواز در می‌آید. آنها انعام خود را دریافت می‌کنند.

کشیش می‌لنگد؛ جعبه روی پایش افتاده بود.

مُرده به بیرون پرتاب می‌شود، رنگ‌پریده، روی زمین دراز به دراز ولو می‌شود. نورافکن اردوگاه بر او می‌تابد. مرده یک پیراهن خاکستری رنگ به تن دارد، لاغر است، کنار دهان و در میان ریشش مقداری خون خشک شده است. او می‌خندد.

مرد با روپوش آبی رنگ می گوید: "ابله."

آنها جعبه را سر و ته کرده و مُرده را دوباره داخل آن قرار می‌دهند.

یکی از سریازهای به وطن بازگشته می‌گوید: "او کثیف است، مواظب باش."

سرباز دیگر می‌گوید: "آره، حواسم است."

به محض قرار دادن مُرده در جعبه خود را خم می‌کنند.

گورکنان فریاد می‌زنند: "همه با هم!"

"حرکت!"

کشیش می‌لنگد.

در کنار تلی از گل و خاک زنی منتظر ایستاده است.

او را می‌شناسم؛ بازرس است. او چتری بالای سر نگاه داشته که از میانِ سوراخ‌هایش می‌شود دودکش‌های نورانی کارخانه را دید. دامنش از جنس کرباس است و رویش نوشته شده: کارخانه تولید نیتروژنِ دولتی.

او فریاد می‌زند: "اینجا!"

در کنار تلی از گل و خاک یک گودال قرار دارد و در کنار گودال یک طناب و در کنار طناب یک صلیبِ حلبی با نمره‌ای بر رویش.

باربران حرکت می‌کنند.

گورکنان فرمان می‌دهند: "بذارید پائین!"

جعبه با سر و صدا پائین گذاشته می‌شود. با گچ روی جعبه نوشته شده است: "آ. خدا" و در زیر آن تاریخی که تقریباً پاک شده بود.

کشیش سینه‌اش را صاف می‌کند.

یکی از سربازهای به وطن بازگشته می‌گوید: "پسر، پسر" و عرق پیشانیش را با کف دست پاک می‌کند.

سرباز دیگر پایش را روی جعبه قرار می‌دهد و خود را به جلو خم کرده و می‌گوید: "هوایِ آشغالیه" و انگشت‌های پایش را که از قسمتِ پاره شدۀ جلوی کفش خارج شده بودند تکان می‌دهد.

خانم بازرس می‌گوید: "بجنبید، کار را تموم کنید."

یکی از گورکنان گودال را با دسته‌بیل اندازه می‌گیرد و میگوید: "نزدیکه دیوونه بشم."

گورکن دیگر می‌پرسد: "چی شده؟"

"کوتاهه."

ــ ناتمام ــ

خاکسپاری.(2)

با هم می‌رویم. از کنار پادگان رد می‌شویم، دیوارهای سوخته و کثیف، فانوس‌های گازی با نوری لرزان.

کشیش می‌پرسد: "با مُرده خویشاوندید؟"

من می‌گویم: "نه، همینطوری."

پشت سر ما پنجره‌ای با زور گشوده می‌شود.

زنی فریاد می‌کشد: "کمک!"

یک گلدان بر روی سنگفرش خُرد می‌شود. روبرو پنجره‌ای کشوئی بالا کشیده می‌شود. نور به خیابان می‌تابد. کسی نعره می‌کشد: "ساکت!"

کشیش می‌پرسد: "هنوز خیلی از راه مانده؟"

من می‌گویم: "نه، زود می‌رسیم."

حالا باران بقدری متراکم گردیده که به زحمت می‌شود فانوس‌ها را تشخیص داد. از شدت باران پیراهنم هم خیس شده است.

من می‌گویم: "اینجا، سمت راست."

خیابانِ مارشال؛ منتهی می‌شود به میدان زغال، میدانی که به وسیله سیم‌خاردار محصور گشته است و حالا اردوگاه قرنطینه سربازانی‌ست که به وطن بازمی‌گردند.

آنها زیر باران در انتظار ایستاده‌اند. به پشتِ دیوار سمت چپِ قبرستان دیوارِ تالارهای رقص چسبیده و به آن فشار می آورد و در سمت راست کارخانه تولید نیتروژن قرار دارد. پنجره‌های کثیفِ کارخانه روشن است؛ می‌توان شنید که کارخانه در حال فعالیت شدیدی‌ست، دودکش‌های آن از پائین نورانی هستند و در بالا خود را در مه گم می‌کنند.

جلوی قبرستان چیزی ایستاده است. یک گاری با جعبه‌ای بر روی آن؛ چند آدم، یک اسب.

من می‌گویم: "شب‌بخیر."

"تو کشیش هستی؟"

من می‌گویم: "نه، او کشیش است."

"بجنب، جائی از تابوتو بگیر."

کشیش در سکوت یک سر جعبه را می‌گیرد. آنها جعبه را بلند کرده، آن را بر دوش خود قرار می‌دهند و در حالیکه تلو تلو می‌خوردند از دروازه می‌گذرند.

گاریچی فریاد می‌زند: "عجله کنید!". او پتوئی بر سر می‌کشید، به اسب تکیه می‌دهد و سیگار می‌کشد.

وقتی دروازه قبرستان را پشت سرم می‌بندم صدائی شبیه به جیغ کشیدن می‌دهد. و من آرام به دنبال مردها به راه می‌افتم.

دو نفر بیل حمل می‌کنند. آنها را می‌شناسم؛ گورکن هستند. نفر سوم روپوش آبی رنگی به تن دارد و پشت گوش راستش یک سیگارِ نمدار قرار دارد؛ باید یک رفتگر یا چیزی شبیه به آن باشد. دو نفر دیگر بلوز کثیفی از جبهه جنگ بر تن و کلاه پلاکداری بر سر دارند؛ احتمالاً سربازان به وطن بازگشته از اردوگاه می‌باشند. و ششمین نفر کشیش است.

ــ ناتمام ــ

خاکسپاری.(1)

او می‌گوید: "وای، نه، می‌خوای باهاش ژست هم بگیری؟ نه، نمی‌شه. بعلاوه در تاریکی کسی نمی‌بینه که تو کلاه سیلندر بر سر گذاشتی."

با خود فکر می‌کنم: بسیار خوب، هرجور میل توست، عمه جان.

پالتویم را می‌پوشم، یقه‌اش را بالا می‌زنم و به طرف درِ خانه می‌روم.

باران می‌بارد.

به چتر فکر می‌کنم. اما چتر را اِما برداشته. می‌گویم: "شب خوش" و درِ خانه را پشت سرم می‌بندم.

در بیرون همه چیز مانند همیشه است. آسفالتِ لغزنده، مقدار کمی نورِ فانوس؛ تعدای ماشین، چند عابر پیاده؛ و تراموائی در حال حرکت.

از کسی می‌پرسم: "شنیدی که خدا مُرده است."

او می‌گوید: " عجب! تازه امروز؟"

باران شدیدتر می‌شود. روبرویم یک کیوسک با یک لامپ کارپیدی در داخل آن ظاهر می‌شود.

به خودم می‌گویم: ایست! باید به روزنامه‌ها نگاهی بیندازی."

سرم را داخل کیوسک می‌کنم؛ روزنامه‌ها را ورق می‌زنم، جستجو می‌کنم.

روزنامه امروز: هیچ چیز. روزنامه فردا: هیچ چیز. روزنامه جهان نو: هیچ چیز. روزنامه آینده: هیچ چیز. روزنامه عصر: هیچ چیز. هیچ سطری؛ حتی در میان اخبار کوتاه هم چیزی نمی‌بینم.

می‌پرسم: "روزنامه دیگری هم هست؟"

روزنامه فروش می‌گوید: "روزنامه تبلیغات."

می‌گویم: "صبر کن ببینم."

جستجو و پیدا می‌کنم: آخرین صفحه، بر حسب تصادف. در ردیف خبرهای غیره، خیلی ریز:

کسی او را دوست نداشت، کسی از او متنفر نبود، امروز خدا بعد از شکیبائی ملکوتیِ دراز مدتِ تحملِ رنج درگذشت.

تمام. و نه چیزی بیشتر.

آگهی را به روزنامه‌فروش نشان می‌دهم: "این خبر رو دیدی _؟"

او می‌گوید: "بیچاره. جای تعجب نیست."

در میدانِ رژه، میان مه، یک پاسبان ایستاده است.

من می‌پرسم: "از رادیو خبری پخش نشده است؟"

او می‌گوید: "جنگ."

من می‌گویم: "نه. چیزی ویژه."

او می‌گوید: "نه."

"خبر مرگ؟ از قرار معلوم خدا باید مُرده باشد."

او شانه‌هایش را بالا انداخته و می‌گوید: "تقصیر خودشه."

هوا تاریک‌تر و خیابان تنگ‌تر می‌شود. در گوشه خیابان دانشکده افسری تنه‌ام به تنه کسی می‌خورد.

او می‌گوید: "آیا این راه به قبرستانِ شهر منتهی می‌شود؟"

من می‌پرسم: "کشیش؟ خاکسپاری؟"

او سرش را تکان می‌دهد.

"خاکسپاری چه کسی؟"

او میگوید: "کسی به نام کلوت یا خدا یا چیزی مثل این."

ــ ناتمام ــ

خاکسپاری.

Wolfdietrich Schnurre

در آشپزخانه روی یک صندلی ایستاده‌ام. در زده می‌شود.

از صندلی پائین می‌آیم، چکش و میخ را به کناری گذارده و در را باز می‌کنم: شب؛ باران.

عجیبه، فکر کردم که کسی در را به صدا آورده.

ناودان صدائی تولید می‌کند.

من می‌گویم: "بله _؟"

از پشت سر کسی می‌گوید: "هی!"

دوباره به آشپزخانه برمی‌گردم. یک نامه روی میز بود. نامه را برمی‌دارم.

باز درِ خانه به صدا می‌آید. نامه را روی میز گذارده به پائین می‌روم، در را باز می‌کنم: هیچ چیز.

باخود فکر می‌کنم، چه مضحک و دوباره می‌روم بالا.

نامه هنوز روی میز قرار داشت؛ سفید با یک گوشه سیاه.

به خود می‌گویم باید کسی مُرده باشد.

به اطراف نگاه می‌کنم.

بینی‌ام به من می‌گوید: "بوی کندر می‌آید".

من می‌گویم: "حق با توست. قبلاً چنین بوئی نمی‌آمد. خنده داره."

می‌نشینم، نامه را باز کرده و عینکم را تمیز می‌کنم تا خوب ببینم.

صحیح، یک آگهی تسلیت. شروع به خواندن می‌کنم:

کسی او را دوست نداشت، کسی از او متنفر نبود، امروز خدا بعد از شکیبائی ملکوتیِ دراز مدتِ تحملِ رنج درگذشت.

و در پائین آن ریز نوشته شده بود:

خاکسپاری امشب در سکوتِ کامل در قبرستان شهر برگزار می‌گردد.

به خود می‌گویم: "میبینی، مرگ یقه پیرمرد را هم گرفت. اما خب کاری‌ست که انجام شده". عینک را در جاعینکی قرار می‌دهم.

داد می‌زنم: "خانم! یک پالتو!"

او غرو لند کنان از آن بالا می‌پرسد: "چرا فقط یکی؟"

من می‌گویم: "سؤال ابلهانه نکن، باید به خاکسپاری بروم."

با ناله و فغان می‌گوید: "آره میدونم، می‌خوای بری اسکات بازی کنی."

من می‌گویم: "حرف مفت نزن، خدا مُرده است."

او می‌گوید: "خوب که چی _؟ نکنه باید یک دسته گل هم خرید؟"

من می‌گویم: "نه، اما کلاه سیلندر فرانک رو می‌تونی بهم بدی. معلوم نیست چه کسانی آنجا می‌آیند."

ــ ناتمام ــ

واژه هائی که دوستشان دارم.(1)

بابونه، بادام، بادبادک، باران، باریک‌بین، باز دم، بازیگوش، باطن، باغچه، بال، بالت، بالنده، بام، بامداد، بانی، باور، بحر، بختیار، بخشنده، بدیع، بر، برازنده، بردبار، برزگر، برف، برکت، برگ، برهمن، بزم، بستان، بلبل، بنفشه، بوسه، بولوار، بهار، بهروز، بهلول، بی نیاز.

***

پارسا، پاک، پالنده، پامچال، پاینده، پرتو، پرستو، پرواز، پروانه، پریوش، پژوهنده، پنجره، پندار، پور، پونه، پیاله، پیام، پیراسته، پیروز، پیشرو، پیمان، پیوند.

ــ ناتمام ــ

واژه هائی که دوستشان دارم.

آب، آبادان، آبی، آبشار، آرام، آزاده، آسایش، آسمان، آشنا، آفتاب، آفتابگردان، آفریدن، آگاه، آهو، آینه.

***

ابریشم، اختراع، ادب، اردیبهشت، ارزن، ارژنگ، ارغوان، ازل، اسپند، استوار، اشاره، اشگ، اطمینان، افرا، افروختن، افزار، افسانه، افسون، افق، افلاک، اقبال، اقیانوس، اکسیژن، انار، انجیر، انگور، انگیزه، اهداء، اهلی، ایده آلیست.

ــ ناتمام ــ 

افشای گفتگوی محرمانه بوش (پسر و پدر هر دو) و اوباما.

گزارشی از شنود گفتگوی دو ساعته و محرمانه بوش (پسر و پدر هر دو) و اوباما در خانه‌ای کمی دورتر از کاخ سفید.

بوش پدر: جمع کنید بابا کاسه کوزه‌تونو! این کارا چیه شماها می‌کنید! شل کن سفت کن درآوردید!

بوش پسر: با منید پدر؟ مگه چکار کردم؟

بوش پدر: تو هنوز دیگران رو آدم حساب نمی‌کنی؟ ادب هم آخه خوب چیزیه! فکر می‌کنی بجز من و تو دیگه کسی تو اطاق نیست؟ نخیر با شما نبودم، منظورم او‌ـ‌با‌ـ‌ماست و تیمش. تو ولی همیشه بچه خوبی بودی. همین او‌ـ‌با‌ـ‌ماست رو می‌بینی؟ اینطوریشو نگاه نکن، بهت قول می‌دم اگه مثل تو سی/چهل سال از اون عرق سگی‌ها بخوره برای ترک کردنش زیرش بزاد!. ولی تو پسر گلم خوب تونستی از اون چیز لعنتی و مزخرف دست بکشی. از همون اول هم اگه به حرف پدرت گوش می‌کردی و بجای اون کثافت همین ویسکی‌ای رو که همه می‌خورن می‌خوردی دیگه لازم هم نمی‌شد به خودت زحمت بدی و بجای کار برای مردم بری دنبال ترک و بدبختیِ پس از ترک! بهت توصیه می‌کنم به دخترت پیشنهاد بدی و ازش بخواهی که اسم بچه‌شو عوض کنه بذاره جانی والکر. هم توش جانی داره و به هر کی بگه اسمم جانیه یک ثانیه هم طول نمی‌کشه و همه اسم او‌ـ‌با‌ـ‌ماست یادشون می‌ره و می‌گن: جانم جانی، فقط جانی، و دیگه اینکه توش والکر هم داره، پوتین که سهله از بروس لی هم بیشتر سر زبونا می‌افته و هیچ دونده آفریقائی هم دیگه به گَردِ پاش نمی‌رسه. نه پسر خوبم با شما نبودم. با خودم هم که نمی‌تونم باشم، پس می‌مونه آقای او‌ـ‌با‌ـ‌ماست. خب، هر چیزی هم حدی داره، نمی‌دونم شما اصلاً چند وقته سر کار هستید، ولی می‌دونم از همون اول مردمو گذاشتید سر کار و هی می‌گید این کار رو می‌کنم، اون کار رو می‌کنم، سرراست بگید می‌خواهید درست عکس کار مایکل جکسون رو انجام بدید و هرچی اقیانوس تو جهانه سیاه کنید! روم سیاه، نکنید این کار رو! گناه نکنید، خدا رو خوش نمیاد.

اوباما: البته شما جای پدر من هستید!

در اینجا صدای آرام بوشِ پسر به گوش می‌آید که از پدرش می‌پرسد: شما که گفتید فقط عاشق مامانم هستید، حالا چی شده اونم می‌گه شما پدرمید!؟ نکنه منظورتون از اینکه او‌ـ‌با‎‌ـ‌ماست یعنی بله دیگه!!؟؟

اوباما به بوش پسر: حالا من یک چیزی گفتم، نمی‌خواد ناراحت بشی Well، آره داشتم می‌گفتم: ما نمی‌دونیم به ساز کی برقصیم. یکی می‌گه تحریم کنید، یکی می‌گه نه بابا این چه کاریه. بعضی از مشاورام که تو بچگی با تفنگ بادی خوب نشونه می‌گرفتن و چندتائی ترقه چوب‌پنبه‌ای رو ترکوندن می‌گن: تحریم خوبه، ولی هدفدارش بهتره! اون یکی می‌گه هرکار می‌خوای بکنی بکن، فقط مردم تو زحمت نیفتن!. یکی دیگه می‌گه، خب این چه کاریه، کار آخر رو اول بکن! تصمیم راحتی نیست، حالا من موندم این وسط چکار کنم. گاهی به خودم می‌گم: چه غلطی کردم این شغل رو انتخاب کردم.

بوش پدر: ببین اوبی جون، می‌دونی که مثل پسرم دوستت دارم. خودش حی و حاضره و بغل دستت نشسته، خواستی ازش بپرس. اوبی جون، آدم باید بخواد. وقتی بخوای کاری رو با جون و دل انجام بدی، خوب می‌دی دیگه. حالا می‌خواد همهُ مردم جهان بگن: هی آقا، داری چیکار می‌کنی؟ یا می‌خواد آخدا بگه نکن یا ناخدا بگه بکن! وقتی ببینی کاری که می‌خوای بکنی از داخل قلب سفیدت خارج شده، خب اگه انجامش ندی اونوقه که بهت می‌گن که انگار یه جائی‌تون می‌لنگه.

اوباما: منم می‌خوام. کیه که نخواد! ولی خب، خودتون هم خوب می‌دونید که همچین راحت هم نیست. به همین افغانستان و عراق فقط یه نگاه بندازین: عراقیه می‌گه چرا پسر بوش زد به سرش این کار رو کرد؟ مگه ما خودمون بد می‌کنیم؟ اگه قراره صدام اعدام بشه، خب، خودمون اعدامش می‌کنیم. اگه قراره رژیمو سرنگون کنیم، اونشم خودمون می‌کنیم، مگه ما چیمون کمتر از شماست؟ بعضی دیگه می‌گن: این وظیفه مردم کشوره که تصمیم بگیرن چی می‌خوان و چکار می‌خوان بکنن! حالا بیا بهشون بگو، اگه مرد این کار بودین پس چرا تا حالا نکردین؟

بوش پسر: خوب به منم همین حرف‌ها رو می‌زدند. ولی همونطور که پدر خودم قبلاً گفت، وقتی آدم کاری رو که می‌خواد انجام بده، اگه از صمیم قلب انجامش بده همیشه خوب پیش می‌ره.

اوباما: آره می‌بینم، خیلی خوب پیش می‌ره. حالا بگذریم، کسی تا حالا نگفته ماستِ من ترشه. طرف اومده می‌گه: شما نمی‌خواد لشگرکشی کنید، خوبیت نداره. ما خودمون میاریمشون پائین. عصبانی شدم می‌گم: بابا چرا الکی حرف می‌زنی، اولاً که زورت نمی‌رسه، دوماً چه فرقی می‌کنه تو پائین بکشی یا ارتش آمریکا که از هر نژاد و مذهب و طایفه و رنگی که بخوای آدم توش داریم! یعنی می‌خوای به ما بگی تو بهتر از ما می‌دونی که چه باید کرد؟ بهش می‌گم: خب باشه، شما بکشید پائین. اصلاً اسلحه‌هاتون کو؟ چقدر اسلحه دارید؟ طرف برمی‌گرده بهم می‌گه: بابا پادگانا و کلانتریامون پُر اسلحه‌ست. انقدر عقلش نمی‌رسه که اون اسلحه‌ها مال اوناست و نه اسلحه‌های اینا. انقدر اینا اونا کردم دیگه داره کم کم اسمم هم یادم می‌ره، دیگه خودمم نمی‌دونم کی به کیه! و کی با کیه! من با اونام یا اونا با منن . well، داشتم می‌گفتم...

بوش پسر رو به پدر: بابا خودت بهش بگو، همین بابام که هنوز هم زنده‌ست، تا گفت بهتره بکنیم، میمِ بکنیم تموم نشده بود که دستور حمله رو دادم.

اوباما: نه و صد بار نه. خودت خوب می‌دونی که من هیچ موقع تنهائی نمی‌کنم. می‌دونی چقدر زحمت داشت مرکل رو راضی کنم، سرکوزی گفت منم می‌کنم، خلاصه همه گفتن ما هم می‌کنیم. البته کار راحتی نبود و اما خوبیش در اینه که دیگه کسی بعداً نمیاد بگه چرا به ما خبر ندادید و تنهائی کردید.

متأسفانه طرف فقط تا اینجای ماجرا رو شنود کرده بود. حیف، نفهمیدیم آخرش چی شد و چه تصمیمی گرفتن.

خرد از نوع تبتی آن.(88)

بدون تحقق معنویت، رسیدن به مقصود در هیچ یک از سطوح زندگی شدنی نیست. زندگی ما زمانی کامیاب می‌گردد که در درون خویشْ جهانِ بی‌نقصِ گمشده را دوباره بیابیم.

***

هیچ چیز را شتابزده و پیچیده بنا نکن. بگذار نقشه و طرح‌هایت ریشه گرفته تا عمقِ زمین بدوند. فراموش نکن که کلِ آفرینش از قلب نشأت می‌گیرد و به همانجا نیز رجعت می‌کند. اگر مایلی که زندگی‌ات کامیاب گردد، پس نباید هرگز خارج از محدودۀ عشق به دیگران خدمت کنی.

***

همیشه آنچه گم گشته باز پیدا می‌گردد، اما در فرمی دیگر. صبور بودن را تمرین کن و گمشده‌ها به سویت بازخواهند گشت.

***

در قانونِ هماهنگی کائنات سهمی داشتن چنین معنا می‌دهد: کامیاب بودن بدون نابود ساختن دیگران.

***

ما از خواب برمی‌خیزیم تا چیزی بیافرینیم، تا چیزی در جهان بنشانیم، زندگی را تحقق بخشیم _ و نه به این خاطر که ویران کنیم، ستم روا داریم و محدود سازیم. اراده، شفافیت و عشق سه کلید کامیابی می‌باشند.

ــ ناتمام ــ

خرد از نوع تبتی آن.(87)

یک اشتیاق تند و ناامید، اشتیاقی‌ست در طلب نور، سعادتی‌ست خواهان زندگی که خفه گردیده. خود را از زیر بارهای زائد رها بخش، همآن بارهائی که زندگیت را تحت فشار خود قرار می‌دهند. خود را وقف کارهای اساسی ساز!

***

خود را از جهان جدا کن، بدون آنکه از آرزوهایت صرفنظر کنی. فاصله خود را با جهان حفظ کن، بدون آنکه جهان را ترک کنی. هم در میان چرخش زندگی و هم در خارجِ آن بمان، بدینگونه کاملاً سهیم در زندگی می‌باشی، بدون آنکه در دامش گرفتار گردی.

***

همواره آزاد زی و امیال درونیت را حفظ کن. زندگی خود را تنها به کسانیکه حقیقتاً آنرا آرزو می‌کنند بدون آنکه بخواهند خفه یا تصاحبش کنند می‌بخشد.

***

اعتماد به نفس، تکبر و خودبینی احمقانه نیست، بلکه اطمینانی‌ست متین همراه با خوشبختی و رها از وحشت و خوف.

***

هیجکس را فریب نده. صداقت حکم می‌کند که حقیقت با محبت و بدون رنجاندن دیگران گفته شود.

ــ ناتمام ــ

دیده ها و شنیده ها.(17)

گفت: اگه مارادونا برای برنده شدن تیم آرژانتین به جای خواهش و التماس از اون زنجیر و نگین مقدسی که در دست نگه داشته بود، رو به صورت بازیکنان مشتی گَردِ سفید رنگِ اعلاء از نوع هوگو چاوشی‌اش را فوت می‌کرد، طوریکه مقداری از آن به دماغ و دهان بازیکنان داخل می‌گشتْ حتماً نتیجه بازی برعکس می‌شد.

***

بیش از پنج دقیقه وقت نداشتم. باید هر طور شده خود را به پاریس می‌رساندم. به مردی که پشت باجه نشسته بود نزدیک می‌شوم و آهسته طوریکه فقط او بشنود می‌گویم: "هرچند سال‌های درازی کوشش کردم تا شکیبائی را در خود تقویت کنم، اما باید بدانید که اگر صبرم به پایان برسد می‌توانم خیلی راحت مثلِ نوشیدنِ آب حتی آدم هم بکشم". این را گفتم و در انتظار عکس‌العملی از او نگاهم را به نگاهش دوختم.

انگار نقش‌ام را خوب بازی کرده بودم، نمی‌دانم چه چیز در چشم و صورتم کشف کرده بود که بدون پلک زدن به من خیره نگاه می‌کرد و بدون آنکه چیزی بگوید با دو انگشتِ اشاره و شصتِ دست‌هایش با دو گوشش مدام بازی می‌کرد.

سعی می‌کنم از فرصت کمی که برایم باقی مانده بود استفاده کنم و به تأثیر نقشی که برایش بازی کرده بودم شدت بیشتری بخشم و ادامه می‌دهم: "حالا هر کس که می‌خواهد باشد، باشد، برایم اصلاً فرقی نمی‌کند".

نوع نگاه و به فکر فرو رفتن‌اش مطمئنم ساخت که کارم را خوب انجام داده‌ام و تیری که پرتاب کرده‌ام درست به هدف نشسته است.

هنوز مشغول وَر رفتن با گوش‌های خود بود که ناگهان لبخندی می‌زند و بعد مؤدبانه می‌گوید: "می‌بخشید... سمعکم درست کار نمی‌کرد، ممکنه حرفتونو تکرار کنید؟"

وقت تنگ بود، بنابراین خیلی سریع به خودم می‌گویم: "وقتی ندانی که آیا مخاطب‌ات خوب می‌شنوَد یا سمعکی به گوش دارد که تنطیم نشده است، آنموقع تو در اشتباه تشخیص دادن وضعیت کاملاً بی‌تقصیری." و بعد کلمه به کلمه آنچه را گفته بودم باز سریع تکرار می‌کنم. می‌دانستم آنچه باید گفته شود را گفته‌ام و در انتظار عکس‌العمل او می‌مانم.

لحظه بسیار کوتاهی می‌گذرد و او می‌گوید: "خوب که چی؟"

اجازه نمی‌دهم که دستپاچگی دست و پاچه‌ام را در اختیار خود گیرد و مرا به شلنگ‌تخته‌ انداختن وادارد. خیلی خونسرد مانند قاتل‌های حرفه‌ای فیلم‌های جنائی می‌گویم: "یعنی اینکه تا وقت نگذشته زودتر یک بلیط به مقصد پاریس برام صادر کنید، پنج دقیقه دیگه هواپیما پرواز می‌کنه."

خونسردانه با انگشت به اطلاعیه‌ای که در کنار دستش روی میز قرار داشت اشاره می‌کند و می‌گوید: "امروز بخاطر اعتصاب خلبانان هیچ هواپیمائی به سمت پاریس پرواز نمی‌کند، ولی شما می‌تونید با قطار به پاریس تشریف ببرید".

نمی‌دانم چرا من بجای عصبانی شدن از این مردِ سمعک به گوش و خلبانانی که دست به اعتصاب زده‌اند از دست وودی آلن عصبانی بودم.

***

روز در پی روزی

و شب در پی خواب

چه چالاک و سریع می‌گذرند

و به عمر کوتاه من می‌خندند.

گل می‌خندد

زمان می‌خندد،

غنچه‌ای می‌روید

و من می‌میرم.

ــ ناتمام ــ

زندگی بهنام و سارای مقدس.(20)

۱۹_ رویای ایزاک

هنگامیکه نیمه شب فرا می‌رسد، ناگهان بهنام مقدس در خواب بر او ظاهر می‌شود و به او می‌گوید: "ایزاک، ایزاک، دعایت مستجاب گشت. آنچه برای خدمتکار خود که به وسیله روح پلیدی تسخیر شده است تقاضا کردی انجام خواهد گرفت. سعی کن در اینجا یک نمازخانه بسازی. اجر آن نزد خداوند بیشتر از آن است که به اورشلیم بروی". ایزاک از خواب بیدار شده و شگفت‌زده می‌شود. او از خود می‌پرسد: "آیا این خواب حقیقت دارد یا اینکه خطای حس می‌باشد؟". وقتی صبح فرا می‌رسد نزد راهبین رفته و آنچه را که در خواب دیده بود برای آنها تعریف می‌کند. آنها بعد از شنیدن صحبت او متحیر می‌شوند. ایزاک برای دومین بار به مقبره شهدا داخل می‌شود، زانو زده و چنین نیایش می‌کند: " خدای بزرگ، ای که شهدا در نزدت عزیزند، التماس خدمتکار گنهکارت را بشنو. روی از من نگردان. روح من به واسطه رویائی که دیده‌ام آشفته شده است. سرور من، اگر آنچه در خواب دیده‌ام حقیقت دارد، پس از تو می‌خواهم که این همراهِ جوان مرا توسط دعای شهیدی که در راه تو کشته شده است شفا دهی". او پس از این دعا به اردوگاه خود بازمی‌گردد. وقتی شب فرا می‌رسد همه به خواب می‌روند. نیمه‌شب بهنام مقدس در هیبت یک سرباز مسلح بر خدمتکاری که روح پلیدی آزارش می‌داد ظاهر می‌گردد و او را با نیزه لمس کرده و می‌گوید: "پسرِ خدا، عیسی مسیح تو را شفا می‌دهد" و بلافاصله روح پلید در هیبت یک خوک خُر خُر کنان از بدن او خارج می‌شود. بهنام مقدس روح خبیث را سرزنش کرده و اجازه می‌دهد که محو گردد. پس از آن جوان خدمتکار به خوابی عمیق فرو می‌رود و شروع به گریه و زاری می‌کند. تمام کسانیکه آنجا خوابیده بودند از صدای گریه او از خواب بیدار می‌شوند. همچنین ارباب او، ایزاک هم از جا برمی‌خیزد. آنها پسر جوان را از خواب بیدار ساخته و ایزاک از او می‌پرسد: "پسرم، چه شده است؟". جوان برای آنها تعریف می‌کند که چگونه روح پلید به دستور بهنام مقدس از بدن او خارج شده است. و آنها همگی خدا را شکر می‌کنند. از آن لحظه به بعد ایزاک می‌دانست که حقیقت با او در خواب صحبت کرده است. او جوان را با خود همراه کرده و به نزد راهبین می‌روند. آنها بعد از شنیدن ماجرا خدا را شکر می‌کنند.

ایزاک به راهبین می‌گوید: "سروران و پدران من، من با دیدن این معجزه با کمال میل همانطور که آن روح مقدس در خواب به من گفته است حرم مطهر را خواهم ساخت، زیرا که من سپاسگزار خداوندی که مرا لایق مصاحبت مقدسین خود دانسته است می‌باشم و بوسیله ثروتی که خداوند به من داده می‌توانم این امر خیر را به انجام رسانم". هنگامیکه راهبین از قصد ایزاک با خبر می‌شوند به او می‌گویند: "این خوب است که تو می‌خواهی تصمیمت را به اجرا بگذاری. اما شایسته است که ما اول قاصدی نزد پدر روحانی‌مان زاکای بفرستیم و او را از نیت تو آگاه سازیم". ایزاک از این خبر خوشحال می‌شود. راهبین قاصدی نزد زاکای مقدس می‌فرستند و آنچه رخ داده بود را به او گزارش می‌دهند. او بعد از شنیدن ماجرا خدا را بخاطر رحمتش شکر می‌کند و بعد آبراهام را نزد خود می‌خواند و به او می‌گوید: "برادرم، شایسته است که تو به آنجا روی و نمازخانه توسط تو ساخته شود".

روز بعد آبراهام قاصدی نزد شهبانو می‌فرستد و او را از نیت ایزاکِ متدین مطلع می‌سازد و از او خواهش می‌کند که در این امرِ خیر به آنها کمک کند. پس از آن شروع به ساختن نمازخانه می‌کنند.

در زمان کوتاهی کلیسا را می‌سازند و بعد از آن شروع به ساختن چند خانه برای سکونت بیماران می‌کنند. همانطور که قبلاً گفتیم، شهبانو مرتب آنچه را که آنها احتیاج داشتند برایشان می‌فرستاد. هنگامیکه به خواست خداوند ساختن نمازخانه به اتمام رسید، آنها اجساد بهنام مقدس و سارای خجسته را به آنجا حمل و در کلیسائی که برای آنها ساخته شده بود دفن می‌کنند.

ایزاک در خواب می‌بیند که باید به خانه بازگردد. او در حالیکه خوشحال بود و خدا را شکر می‌کرد آنجا را ترک می‌کند. و آبراهام مقدس به کوه، محل اقامت اصلی خود بازمی‌گردد. هنگامیکه به آنجا می‌رسد، مطلع می‌شود زاکای مقدس چند روزی‌ست که نزد خدای خود رفته است. بنابراین همه راهبین که در کوه زندگی می‌کردند جلسه ای تشکیل داده و آبراهام را به رهبری برمی‌گزینند.

به شهادت رسیدن بهنام مقدس و یارانش در ۱۰ دسامبر اتفاق افتاد. اکنون کلیسای آنها محل شفا یافتن بیمارانی‌ست که از آنها بهبودی طلب می‌کنند. زیرا که خداوند توسط دعای آنها صلح و سعادت به کلبسا و مردمِ خود در چهار سوی جهان می‌بخشد، اکنون و در هر زمان تا ابدیت: آری و آمین.

_ پایان _

زندگی بهنام و سارای مقدس.(19)

۱۸_ حرم مطهر به وسیله برادران روحانی محافظت می‌گرد

برادران روحانی که در کار ساختن مقبره مشارکت داشتند با او به کوه بازنگشتند. آبراهام مقدس آنها را مأمور خدمت آن حرم مطهر ساخت. بعلاوه می‌بایست آنها کسانی را که برای شفا و کمک از بهنام مقدس و یارانش به آنجا می‌آمدند پذیرائی می‌کردند. تعداد مردمی که برای طلب شفا به آنجا می‌آمدند روز به روز بیشتر می‌شد. اما چون آنها آنجا سرپناهی در گرمای سوزان تابستان و سرمای سخت زمستان نداشتند در مضیقه بودند. همینطور راهبینی که در آنجا خدمت می‌کردند ناامید بودند. اما خداوند که زندگی مخلوق خود را در آسایش می‌خواهد برایشان تسلی خاطر فراهم می‌آورد. چنین اتفاق می‌افتد که مؤمنی با خویشاوندان و عده زیادی از خدمتکارانش از مرکز ایران قصد حرکت به سمت اورشلیم می‌کنند تا در آنجا نماز بگذارند. او بسیار ثروتمند بود و ایزاک نام داشت و مسیر سفرشان آنها را به این محل رسانده بود. هنگامیکه آنها برای استراحت در آنجا اردو می‌زنند، او از مردمی که بیماران بسیاری در میان‌شان بود می‌پرسد: "چرا با وجودیکه مکان و خانه‌ای برای محافظت در این نزدیکی نیست شما اینجائید؟" آنها به او پاسخ می‌دهند: "در اینجا مقبره شهیدانی قرار دارد که بیماران را شفا می‌دهد". ایزاک خدا را شکر کرده و می‌گوید: "ای خدای مهربان، رحمت تو شامل حال من گنهکار گردید تا از این گنجینه معنوی برخوردار شوم. حالا به راستی بر من آشکار شد که تو نجات روح مرا می‌خواهی"، و بلافاصله از جا برمی‌خیزد تا مقبره شهیدان مقدس را زیارت کند. هنگامیکه او به در مقبره می‌رسد با راهبینی که آنجا زندگی می‌کردند مواجه می‌گردد. او به آنها سلام داده و می‌پرسد: "برادران، آیا حقیقت دارد که اینجا اجساد شهدای مقدسی که قادر به شفای بیماران می‌باشند قرار دارند؟"، آنها به او جواب می‌دهند: "بله آقای من". هنگامیکه ایزاک با راهبین داخل می‌شود، برای نیاش زانو می‌زند، صادقانه التماس و درخواست کمک می‌کند. در جمع همراهان او خدمتکاری بود که توسط روح خبیثی آزار و شکنجه می‌شد و ایزاک او را بسیار دوست می‌داشت. ایزاک برای خوب شدن او خواهش و التماس می‌کند. بعد از پایان عبادت در کنار پای راهبین نشسته و از شهدا و اینکه چه کسی و چگونه آنها را کشته است می‌پرسد. راهبین برایش آنچه رخ داده بود و اینکه چگونه خداوند توسط آنها معجزات بزرگی انجام داده است را تعریف می‌کنند. ایزاک خدا را شکر کرده و می‌گوید: "وای بر ما که فقط نام مسیح را بر خود نهاده‌ایم و از او پیروی نمی‌کنیم". بعد از آنکه آنها مدت درازی را به گفتگو گذراندند، او از جا برخاسته و پیش خویشاوندانش بازمی‌گردد و آن شب را چون از عشق خدا سرشار شده بود شخصاً به نگهبانی از اردو می‌پردازد.

ــ ناتمام ــ

زندگی بهنام و سارای مقدس.(18)

۱۷_ محل نماز و معجزه

بسیاری از بیماران می ‌آمدند و در کنار آرامگاه کمک طلب می‌کردند. آنها شفا و زنده‌دلی می‌یافتند. خبرِ شفا یافتن آنها در تمام شهرها و سرزمین‌های ایرانیان می‌پیچد. مردم از همه نقاط به آنجا می‌آمدند و بهبود می‌یافتند. چه کسی می‌تواند تصویری از معجزات این شهدای مقدس ترسیم و کلمات مناسبی برای مدح آنها بیان کند؟ زیرا که آوازه آنها رفیع و برجسته‌تر از جهالت ماست. ما توانائی گفتن آن را نداریم. و آبراهامِ مقدس نزد شهبانو وارد شده و از او خواهش می‌کند به او اجازه بازگشت به خانقاه خود را بدهد. شهبانو به او مقدار زیادی طلا، نقره و لباس تقدیم می‌کند. آبراهام اما تسلیم این چیزها نبود. شهبانو او را قسم می‌دهد که مقداری طلا قبول کند و با آن یک کلیسا برای برادران بنا سازد، تا بدینوسیله از شهبانو با خوبی یاد کنند و در خاطره‌ها بماند. هنگامیکه آبراهام از نیت او آگاه می‌شود، از او مقدار زیادی پول قبول کرده و با آن کلیسای زیبا و مجللی در محل کوهِ زندگانی می‌سازد. آن خانقاه امروز هم بث آبراهام نامیده می‌شود.

ــ ناتمام ــ

دیده ها و شنیده ها. (16)

ساحره بعد از خواندن آینده دختر از روی کفِ دست چپ او، نگاهی به چشمان پر آرزویش می اندازد و می‌گوید: تو باید هر دو قسمت خود را دوست بداری، هم قسمت چپ و هم قسمت راست صورت‌ات را. بعد زیبائی درونت هزار برابر می‌شود و چشمانت برق می‌زنند و عاشق خود در آیینه خواهی گشت.

***

وقتی از کوچه و خانۀ زمان کودکی خود یاد می‌کنی و تصویرهای زیبا پیش چشم‌ات به رقص می‌آیند، اگر همزمان از پنجره به حیاط نگاه کنی و درخت و گل و گیاهِ داخل حیاطِ خانه‌ای که در آن مأوا داری با تصویرهای کودکی‌ات دست در دست هم به رقص آیندْ بدان که بر «مکان» پیروز گشته‌ای و به هر کجا رَوی آسمان را بالای سر و زمین را زیر پای خود خواهی یافت.

***

چند شب پیش شب جمعه بود، یکی از شب‌های مقدس خدا. شبی که در آن «عملیات» بیش از پنج دقیقه به درازا نکشید. ولی اصلاً که گفته زمان اینگونه از عملیات باید طولانی باشد!؟ پنج دقیقه مگر از سیصد ثانیه تشکیل نشده است؟ یا نکند خیال می‌کنید که شاید ثانیه‌های موجود در پنج دقیقه مرده‌اند؟ نیمساعت یا یکساعت هم از دقیقه و ثانیه تشکیل شده‌اند و نمی‌توانند فرق چندانی با پنج دقیقه داشته باشند. خیلی ها می‌دانند که اختلاف پنج دقیقه با نیمساعت و یکساعت در چه نهفته است، من اما تنها فرق‌شان را در متفاوت بودن انسان‌ها با یکدیگر می‌دانم و بس. وگرنه چه کسی تا حالا دیده که بین دقیقه و ثانیه اختلافی روی داده باشد؟ من که ندیده‌ام، ولی برای رعایت حقیقت باید اعتراف کنم که زمانی بین این دو اختلاف کوچکی رخ داده بود که با خواهش و تمنای ساعت و هفته و سال آنرا کنار گذاشتند و صورت همدیگر را هم بوسیدند. حالا مگر کسی این ماجرا را به یاد دارد؟ می‌توانم قسم بخورم که کسی آنرا به یاد نمی‌آورد، البته من تفاوت پنج دقیقه با نیمساعت یا یکساعت را گاهی خیلی خوب درک می‌کنم، و آن هم زمانی‌ست که آتش هوس در جسمم زبانه می‌کشد و یارم با گفتن "خواهش می‌کنم فقط پنج دقیقه، بعدش هرکاری خواستی بکن" به خوابی عمیق فرو رفته و خرناسه می‌کشد.

***

"پدر شدن چه آسان است و مادر بودن چه پدری از آدم در می‌آورد خانم جان"، می‌نالید و نامه می‌نوشت پدری به زنش.

ــ ناتمام ــ